تفسير قمى 2 / 87 از ابو الجارود روايت ميكند : « امام باقر ( عليه السلام ) در تفسير آيهي : الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الأرْضِ أَقَامُوا الصَّلاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَللهِ عَاقِبَةُ الأُمُورِ ، ( 1 ) كسانى كه چون در زمين به آنان توانايى دهيم ، نماز برپا ميدارند و زكات ميدهند و به كارهاى پسنديده واميدارند ، و از كارهاى ناپسند باز ميدارند ، و فرجام همهى كارها از آنِ خداست ، فرمودند : اين آيه دربارهى آل محمد ( عليهم السلام ) است . خداوند مشارق و مغارب زمين را به ملك مهدى و يارانش در خواهد آورد . او دين را آشكار خواهد ساخت ، و خدا به دست او و اصحابش بدعت و باطل را خواهد ميراند - همچنانكه نادانان حق را از بين بردند - ، تا آنجا كه اثرى از ظلم باقى نماند . » ( 2 ) تفسير عياشى 1 / 183 از رفاعة بن موسى روايت ميكند : « امام صادق ( عليه السلام ) دربارهى آيهي : وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرض طَوْعاً وَكَرْهاً وَ إِلَيْهِ يُرْجَعُونَ ، ( 3 ) هر كه در آسمانها و زمين است خواه و ناخواه سر به فرمان او نهاده است ، و به سوى او بازگردانيده ميشوند ، فرمودند : چون قائم ( عليه السلام ) قيام كند هيچ زمينى نخواهد ماند مگر آنكه در آن گواهى لا إله إلا الله و محمد رسول الله ندا ميشود . » همان 1 / 183 از ابن بكير روايت ميكند : « از امام كاظم ( عليه السلام ) دربارهى اين آيه پرسيدم و ايشان فرمودند : در مورد قائم نازل شده است . چون قيام كند يهود ، نصاري ، صابئين ، زنديقان ، مرتدّان و كفّار را از شرق و غرب زمين احضار ميكند و اسلام را بر آنها عرضه ميدارد . پس هر كس را كه با رغبت اسلام آورد ، به نماز و زكات و ديگر امورى كه بر او واجب است فرمان ميدهد ، و هر آنكه را از پذيرش اسلام ابا كند گردن ميزند ، تا آنكه در مشارق و مغارب تنها موحّدان باشند . من گفتم : مردمان بيش از آنند [ كه بتوان آنان را وادار نمود ] . امام ( عليه السلام ) فرمودند : هنگامى كه خداوند امرى را اراده كند بسيار را اندك و اندك را بسيار خواهد نمود . » ( 4 )
فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 338
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٣٣٨
هامش
( 1 ) . سورهى حج / 41
( 2 ) . و نيز تأويل الآيات 1 / 343 ، اثبات الهداة 3 / 563 و بحار الانوار 24 / 165
( 3 ) . سورهى آل عمران / 83
( 4 ) . و نيز اثبات الهداة 3 / 549 و بحار الانوار 52 / 340