فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 291

او به هنگام غفلت مردم ، مردن حق و آشكار شدن جور قيام مي‌كند . به خدا سوگند اگر قيام نكند گردنش زده مي‌شود . با خروج او اهل آسمان و ساكنان آن مسرور مي‌شوند . او مردى است كه پيشاني‌اش بلند است و بيني‌اش برجستگى دارد ، . . . بين دو ران او فاصله است ، در ران راست او خالى وجود دارد و دندان‌هايش از يكديگر فاصله دارند . او زمين را از عدالت پر مي‌كند ، همان سان كه از ستم و بيداد آكنده شده است . » ( 1 ) نگارنده : اين صفت از طريق اهل‌بيت ( عليهم السلام ) نرسيده است ، و اين روايت كه از حضرت امير ( عليه السلام ) منقول است ، به راويانى غير شيعى منتهى مي‌شود . ما در بيان اوصافى كه از معصومين ( عليهم السلام ) نرسيده ، مي‌بايستى احتياط كنيم ، زيرا ممكن است آن را براى انطباق بر شخصى كه ادّعاى مهدويت كرده است ، جعل كرده باشند . البته در كمال الدين 2 / 653 از امام باقر ( عليه السلام ) وارد شده است : « ران‌هاى او عريض است » ، ولى عريض كه به معناى درشتى است ، چيزى غير از فاصله‌دار بودن آنهاست و به شخصى كه دچار آن باشد افحج گويند . اين حالت حاكى از خللى در ران‌هاست كه در راه رفتن و ركوع و سجود تأثير مي‌گذارد . درباره‌ى عمر گفته‌اند كه وى افحج بوده است . طبرى در تفسير خود 2 / 794 مي‌نويسد : « عمر نماز مي‌خواند و دو نفر يهودى پشت سر او بودند . هنگامى كه وى مي‌خواست ركوع كند ، به طور طبيعى قادر به انجام آن نبود . يكى از آن دو به ديگرى گفت : اين همان است ؟ وقتى عمر از نماز فارغ شد گفت : سخن شما را شنيدم . آن دو گفتند : ما در كتاب خود خوانده‌ايم كه مردى آهنين خواهد آمد كه قدرت بر زنده كردن مردگان را - كه حزقيل به اذن خدا داشت - به او مي‌دهند . » حال اين حالت فاصله‌دار بودن يا همان فحج است ( 2 ) كه گذشت و يا چيزى شبيه به آن . ( 3 ) از آنجا كه اين حالت عيب به حساب مي‌آيد ، در معصوم ( عليه السلام ) نخواهد بود .