نهج‌البلاغة عبده 2 / 21 و 4 / 36 : « او خواهش نفسانى را به هدايت بازمي‌گرداند ، و آن هنگامى است كه مردم هدايت را تابع هوى ساخته‌اند ، و رأى [ آنان ] را پيرو قرآن خواهد كرد ، و اين زمانى است كه قرآن را تابع رأى [ خود ] كرده‌اند . تا آنكه آتش جنگ ميان شما افروخته شود ، دندان‌هايش را بنماياند ، پستانهايش پر از شير است ، مكيدن آن شيرين است ، اما پايان آن تلخ و زهرآگين . آگاه باشيد فردا - كه آنچه را نمي‌شناسيد با خود خواهد آورد - فرمانروايى كه از اين طايفه [ امويان ] نيست ، عاملان حكومت را به جرم كردار زشتشان دستگير كند . زمين گنجينه‌هاى خود را برايش بيرون آورد و كليدهاى خويش را تسليم او سازد . پس او روش عادلانه را به شما بنمايد و كتاب و سنّت را كه مرده‌اند زنده گرداند . » ( 1 ) نهج‌البلاغة صبحى صالح / 208 : « براى پيمودن راه‌هاى ضلالت ، و واگذاردن راههاى هدايت به چپ و راست رفتند . پس بدانچه خواهد بود و انتظار آن مي‌رود ، شتاب نياريد ! و آن را كه فردا خواهد آورد ، دير نشماريد . چه بسيار كسانى كه به چيزى شتاب دارند كه اگر بدان دست يابند ، آرزو كنند بدان نرسيده بودند ، و چه نزديك است امروز ، به فردايى كه سپيده‌ى آن خواهد دميد . اى مردم وقت آن است كه هر وعده‌اى رخ نمايد ، و آنچه نمي‌شناسيد نزديك است جلوه كند . هر كه از ما [ اهل‌بيت ] بدان رسد ، با چراغى روشن در آن راه رود ، و بر جاى پاى صالحان گام نهد تا بند از گردنى بگشايد ، بنده‌اى را آزاد نمايد ، جمع [ گمراهان ] را پراكنده گرداند ، و پريشانى [ مؤمنان ] را به اتّفاق مبدّل سازد . او از مردم پنهان است ، اثر شناس اثر او را نمي‌بيند ، هر چند پياپى نگاه كند . سپس در آن [ نبردها ] مردمى چنان خود را آماده كنند ، كه آهنگر تيغه‌ى شمشير را تيز مي‌كند ،