نگارنده : اين گزارش از سختگيرى و احتياط شيعه درباره‌ى مدعيان سفارت حكايت مي‌كند ، و مي‌رساند كه آنان از مدعيان درخواست معجزه داشتند ، و البته كه تنها بر دستان سفيران و وكلاى مورد اعتماد امام ( عليه السلام ) مشاهده مي‌كردند . علاوه بر آنكه مي‌رساند حاكم رى و برخى فرماندهان شيعه بودند ، و امام ( عليه السلام ) وكيل خود جناب ابو الحسن اسدى را سراغ يكى از آنها مي‌فرستند تا اموال مزبور را دريافت كند ، و او را از نيتى كه احدى از آن اطلاع ندارد بياگاهاند . شيخ صدوق در كمال الدين 2 / 488 توثيق دو وكيل - حاجز بن يزيد و اسدى - را از نصر بن صباح بلخي ، و نيز فرمان امام مهدي ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) به برخى به رجوع به اين دو كه در رى بودند را ، نقل مي‌كند . ( 1 ) كافى 1 / 521 از حسن بن عبد الحميد نقل مي‌كند : « من در مورد حاجز [ و اينكه آيا وكيل امام ( عليه السلام ) است يا نه ] دچار ترديد شدم ، پس چيزى با خود برداشتم و به عسكر آمدم ، توقيع آمد : نه در ما ، و نه در كسانى كه به فرمان ما در جاى ما قرار مي‌گيرند شكى نيست ، آنچه همراه دارى به حاجز بن يزيد بسپار . » ( 2 )

يكى از امور جالب توجه در اسلام ، آن است كه خداى متعال در طى نسل‌ها ، منبع مالى عظيمى را به عترت پيامبرش ( صلى الله عليه وآله ) اختصاص داده است . مسلمين اتفاق نظر دارند كه تشريع اين قانون ، پيش از جنگ بدر بوده است ، هنگامى كه دولت اسلام به نخستين درآمدهاى خود دست يافت ، آنگاه سخن خدا نازل شد : وَاعْلَمُوا أَنَّمَا غَنِمْتُمْ مِنْ شَئٍْ فَأَنَّ للهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللهِ وَمَا أَنْزَلْنَا عَلَى عَبْدِنَا يَوْمَ الْفُرْقَانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ وَاللهُ عَلَى كُلِّ شَئ قَدِيرٌ ، ( 3 ) و بدانيد هر چه را نفع مي‌بريد ، يك پنجم آن براى خدا و پيامبر و براى خويشاوندان [ او ] و يتيمان و بينوايان و در راه‌ماندگان است ، اگر به خدا و آنچه بر بنده‌ى خود در روز جدايى [ حقّ از باطل ] - روزى كه آن دو گروه با هم روبرو شدند - نازل كرديم ،