فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 1041

پيروانش از زمانى كه خدا آدم را آفريد تا [ همان ] روز وقت معلوم ظاهر مي‌شود ، و اين [ همزمان با ] آخرين رجعت اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) مي‌باشد . عرضه داشتم : چندين رجعت خواهد بود ؟ فرمودند : آري ، رجعت‌ها و رجعت‌ها ، هيچ امامى در قرنى [ از قرون ] نيست جز آنكه نيكوكار و بدكار روزگارش با او باز مي‌گردد ، تا خدا مؤمن را بر كافر چيره گرداند . هنگامى كه روز وقت معلوم فرا رسد ، اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) در ميان ياران رجعت مي‌كنند و ابليس به همراه اصحابش مي‌آيد . ديدار آنان در زمينى از زمين‌هاى فرات است كه بدان روحاء گويند و به كوفه‌تان نزديك است . نبرد سختى - كه از زمانى كه خداى عزيز و جليل جهانيان را آفريد مانند آن رخ نداده است - ميان آنان درخواهد گرفت . گويا ياران اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) را مي‌بينم كه يكصد گام به عقب رفته‌اند ، و قسمتى از پاهايشان در فرات قرار گرفته است . آن هنگام است كه [ عذاب خداوند ] جبار عزوجل فرود مي‌آيد فِي ظُلَلٍ مِنَ الْغَمَامِ وَالْمَلَائِكَةُ وَقُضِي الْأَمْرُ ، ( 1 ) در سايبان‌هايى از ابر سپيد و فرشتگان به سوى آنان بيايند و كار يكسره شود . رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) پيشاپيش ايشان است و دشنه‌اى از نور در دست دارد . ابليس چون نگاهش بر ايشان افتد به عقب بازمي‌گردد ، يارانش مي‌گويند : حال كه پيروز شده‌اي ، آهنگ كجا داري ؟ او مي‌گويد : إِنِّي أَرَى مَا لَا تَرَوْنَ ( 2 ) . . . إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَالَمِينَ ، ( 3 ) من چيزى را مي‌بينم كه شما نمي‌بينيد . . . من از خدا ، پروردگار جهانيان ، مي‌هراسم . پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) به دو مي‌رسد و ضربه‌اى بين دو كتف او مي‌زند كه موجب نابودى او و تمام پيروانش خواهد بود . آن هنگام خداى عزوجل عبادت شود و هيچ چيزى را شريك او قرار ندهند . اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) چهل و چهار هزار سال حكومت كنند ، تا جايى كه براى مردى از شيعيان ايشان هزار فرزند پسر از صلبش به دنيا آيد ، هر سال يك پسر . آن هنگام است كه به صورتى كه خدا بخواهد ، دو بهشتى كه از شدت سبزى به سياهى مي‌زند ، در كنار مسجد