ذائقه
- - ) چشايى
ذابح
- - ) ذبح
ذات الأشاجع
ذات الاشاجِع : از اجزاى حيوان .
ذات الأشاجع - كه اشاجع نيز بر آن اطلاق شده « 1 » - در لغت عبارت است از بن انگشتان متصل به عصب پشت دست ؛ « 2 » ليكن در مراد از آن در حيوان ، كه موضوع حكم فقهى قرار گرفته اختلاف است .
برخى مراد از آن را عصب موجود در سُم دانستهاند . « 3 » برخى از آن به چيزى كه ميان سم است ، تعبير كردهاند . « 4 » برخى گفتهاند :
ذات الأشاجع به معناى نخست ، در چارپايان حلال گوشت وجود ندارد مگر آنكه گفته شود : مراد از ذات الأشاجع اعم از بن انگشتان ، سُم و غير آن است كه در گوسفند شتر و گاو يافت مىشود و ممكن است به معناى نخست در پرندگان يافت شود ، هرچند تميز دادن آن مشكل است . « 5 » برخى مراد از آن را نامعلوم دانستهاند . « 6 » از آن در باب اطعمه و اشربه سخن گفتهاند .
در حرمت يا كراهت خوردن ذات الأشاجعِ حيوان حلال گوشت ، مانند گاو ، گوسفند و شتر اختلاف است . بسيارى آن را حرام دانستهاند . « 7 »
ذات الأقراء
ذات الاقْراء : زن داراى عادت متعارف .
ذات الأقراء به زنى اطلاق مىگردد كه عادت ماهيانهاش در حدّ معمول و متعارف است و همچون زنان متعادل هر ماه يك بار خون مىبيند « 1 » ( - - ) حيض ) .
هامش
( 1 ) الروضة البهية 7 / 310 .
( 2 ) لسان العرب / واژهء « شجع » .
( 3 ) ملاذ الاخيار 14 / 271 ؛ كشف اللثام 9 / 277 ؛ رياض المسائل 12 / 188 .
( 4 ) توضيح المسائل مراجع 2 / 596 .
( 5 ) مجمع الفائدة 11 / 244 .
( 6 ) جواهر الكلام 36 / 348 - 349 .
( 7 ) 348 - 349 ؛ مختلف الشيعة 8 / 313 - 315 .
1 جواهر الكلام 32 / 219 .