ختنه گاه
ختنه گاه : محلّ وقوع ختنه .
به موضعى كه ختنه صورت مىگيرد ، يعنى حشفه در مرد و دو لبهء آلت تناسلى در زن ختنه گاه گفته مىشود و از آن در بسيارى از بابها همچون طهارت ، صوم ، حج ، طلاق ، قصاص و ديات سخن گفتهاند .
آميزش ( - - ) آميزش ) به مقدار ختنه گاه يا بيشتر ، در شرع موضوع احكامى چند واقع شده است ، مانند جنابت ، عدّه ، ثبوت تمامى مهر ، نسب ، مجازات - اعم از حدّ و تعزير - و حرمت ابدى . چنان كه در بعضى موارد ، مانند لواط ( - - ) لواط ) ، آميزش به مقدار بعض ختنه گاه نيز موجب ثبوت احكام آن است .
نزديكى كردن ( جماع ) عرفاً با دخول به مقدار حشفه تحقق مىيابد ؛ « 1 » از اين رو ؛ همهء احكام تكليفى و وضعىِ عنوان آميزش ( جماع و وطى ) در صورت دخول به مقدار حشفه بر آن مترتب مىگردد ؛ حكم تكليفى ، مانند حرمت آميزش با همسر در حال روزه ، اعتكاف و احرام و حكم وضعى ، مانند اشتراط آميزش با همسر در الحاق نوزاد به شوهر ، حصول تحليل ( - - ) تحليل ) در زنى كه سه بار طلاق داده شده ، سبب بودن آن براى بطلان روزه ، اعتكاف و حج و ثبوت حدّ در زنا .
كودكى كه ختنه شده به دنيا آمده ، مستحب است بر ختنه گاه وى تيغ بكشند . « 2 »
قطع عمدى حشفه موجب ثبوت قصاص است . « 3 » در صورت عدم امكان قصاص يا قطع غير عمدى آن ، ديهء كامل ثابت است . ديهء بعض ختنه گاه ، به نسبت كل ختنهگاه محاسبه مىشود . « 4 »
خَدّ - - ) گونه
هامش
( 1 ) جواهر الكلام 16 / 222 و 32 / 212 .
( 2 ) تحرير الوسيلة 2 / 311 .
( 3 ) جواهر الكلام 42 / 376 .
( 4 ) 43 / 266 - 267