كه منجرّ به اهانت شود ، حرام و رعايت ديگر مراتب آن ، مستحب است . « 4 »
مستحقّ تعظيم : خداوند متعال اوّلا و بالذّات سزاوار تعظيم است ؛ سپس اسماء و صفات او ( - - ) اسماء متبرّكه ) ؛ لفظى باشد ، مانند لفظ اللّه ، رحمان ، رحيم ؛ يا تكوينى ، مانند انبيا و اوصياى ايشان و مؤمنان كامل و نيز هر چيزى كه منتسب به خداى متعال يا اولياى او است ، مانند قرآن ، دين ، مكانهاى شريف - همچون مكّه ، مدينه ، كعبه ، كربلا و ديگر مشاهد مشرّفه ( - - ) مشاهد مشرّفه ) - ، زمانهاى شريف - همچون روزهاى عيد قربان ، فطر ، غدير و جمعه و ماههاى حرام ( - - ) ماههاى حرام ) - و نيز اشياى محترم مانند تربت كربلا و ضريح معصومان عليهم السّلام و اولياى الهى .
كيفيّت تعظيم : كيفيّت تعظيم ، متناسب با شأن و رتبهء تعظيمشونده متفاوت است .
تعظيم خداوند متعال به عبادت و ترك مخالفت او و توصيف و تعريف او - به اسمايى كه بر تنزيه و كبريايى او دلالت دارد ، مانند « سبحان اللّه » و « اللّه أكبر » - مىباشد .
تعظيم انبيا و جانشينان ايشان به پذيرش دعوت آنان ، اطاعت از دستورهاى ايشان و ياد كردن آنان با اوصاف و القاب متناسب با شأن ايشان و ذكر و نشر فضائلشان است .
تعظيم مؤمنان كامل به خضوع در مقابل ايشان ، جهت فراگيرى معارف و آموزههاى دينى از آنان و ستودن ايشان با اوصاف متناسب با شأن آنان تحقّق مىيابد . تعظيم دين خدا ، قرآن ، اماكن و ايّام شريف و اشياى محترم ، هركدام ، متناسب با حالات و شئون آن است .
نمونههايى از احكام تعظيم : طهارت : استنجاء ( - - ) استنجاء ) با دستى كه داراى انگشتر مزيّن به اسماء خداوند متعال يا معصومان عليهم السّلام است ، در صورت عدم علم به نجس شدن آن ، به دليل منافات داشتن آن با تعظيم ، مكروه است . « 5 » گروهى از فقها مسّ لفظ جلاله « اللّه » و ساير اسامى خاصّ الهى را بدون طهارت ، به دليل منافات داشتن
هامش
( 4 ) . العناوين 1 / 558 ؛ جواهر الكلام 3 / 47
( 5 ) . المقنعة / 41 ؛ الحدائق الناضرة 2 / 79 - 82