يا منفعت خاصى از او مانند خيّاطى ، در مدّت معيّن ، از آن مستأجر باشد يا كسى كه خود را براى انجام كارى در مدّت معيّن اجاره دهد و يا اعتبار مباشرت در عمل يا اعتبار بودن آن در مدّت معيّن و يا هر دو به نحو شرط باشد نه قيد .
تعريف سوم اعم از ساير تعاريف است زيرا صورت شرط شدن وقوع فعل در زمان معيّن از موارد اجير خاص بنا بر تعريف سوم است در حالى كه بنا بر تعريف دوم اين مورد از اجير خاص بيرون است . تعيين آغاز زمان عمل ، و ادامهء آن تا مرحلهء پايانى كار ، در حكم تعيين مدّت است . « 3 » از اين موضوع در باب اجاره بحث شده است .
براى اجير خاص جايز نيست در مدّت تعيين شده ، بدون اذن مستأجر براى خود يا ديگرى كار كند ، مگر اين كه كار او با حق مستأجر ، تنافى و تزاحم نداشته باشد مانند اجراى صيغهء عقد يا ايقاع به هنگام خيّاطى و مانند آن . « 4 »
( - - ) اجير ) ( - - ) اجاره )
اجير مشترك
اجير مشترك [ - اجير عام ؛ اجير مطلق ] : اجير غير متعهّد از حيث مدّت يا مباشرت در عمل و يا هر دو .
اجير مشترك كسى است كه انجام كارى را براى ديگرى در مدّتى معيّن بدون تعهّد مباشرت در انجام آن كار يا با تعهّد مباشرت ، ولى بدون تعيين مدّت و يا بدون تعيين هيچ يك از اينها متعهّد مىشود . « 1 » از آن در باب اجاره سخن گفته شده است .
اجير مشترك مىتواند بدون اذن مستأجر براى خود يا ديگرى كار كند . « 2 »
( - - ) اجير )
احباط
احباط : موازنهء بين اعمال نيك و گناهان .
احباط ، اصطلاحى كلامى است كه در بحث عدالت در باب صلات و شهادات به مناسبت از آن سخن گفته شده است .
معروف بين اماميّه بطلان نظريهء احباط است . برخى گمان كردهاند كه
هامش
3 و 4 العروة الوثقى 2 / 609 .
1 و 2 جواهر الكلام 27 / 268 .