افزون بر آن چه كه گفتيم لزوم مهرورزى مطلق ( همه جانبه ) باعث لزوم پيروى و اطاعت مطلق مىباشد ؛ زيرا سرپيچى و نافرمانى كردن با دوستى مطلق ( همه جانبه ) سازگار نيست و لازمه پيروى مطلق ، پاكى و ناآلودگى كامل است كه شرط امامت و مهترى مىباشد و هيچ معصومى - بنابر نظر همگان - جز آن بزرگواران وجود ندارد . پس امامت و سرورى در آنان منحصر مىشود ؛ مخصوصاً كه خداوند اطاعت آنها را بر جميع افراد امّت واجب كرده است .
و ياران پيامبر دلالت آيه را بر امامت و مهترى مىفهميدند ، از اين رو بعضى از آنها پيامبر صلى اللَّه عليه وآله را متهم نمودند و گفتند : او مى خواهد ما را بعد از خود به نزديكانش ترغيب نمايد و آنها را به مهترى ما برگزيند ، آن سان كه در روايات گذشته خوانديم . « 1 » از طرف ديگر ، هر شخصى كه داراى فهم است آن معنا را از آيه دريافت مىدارد ؛ ولى اهل سنّت از اذعان و اقرار بر حقيقت و پرداخت پاداش پيامبرى امتناع ورزيدند و هر گاه از آنان ، جملهاى درست بروز كند قوم گرايى و تعصّب او را رها نمىكند تا اين كه سخنى بر خلاف آن بگويد . . . . « 2 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : المعجم الكبير : 12 / 26 و ديگر مصادر .
( 2 ) . دلائل الصدق لِنهج الحق : 2 / 125 - 126 .