بر افضليت و برترى ، عصمت و برگزيدگى آنها از جانب خدا دلالت مىنمايد ؛ زيرا اگر اين گونه نبودند فقط مهرورزى به آنان بايسته نمىشد و دوستى آنان در حدّى نبود كه مانند نداشته باشد ؛ زيرا پاداش و بهاى پيامبرى قرار گرفته كه هيچ حق و پاداشى مانند آن نيست . از اين رو خداوند دوستى نزديكان و خاندان نوح و هود را پاداش و مزد پيامبرى آنان قرار نداده است ؛ بلكه به نوح فرموده است :
« وَيا قَوْمِ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مالًا إِنْ أَجرِيَ إِلّا عَلَى اللَّهِ » ؛
اى قوم من ، از شما هيچ مالى نمىخواهم و پاداش من فقط بر عهدهء خداوند است .
همچنين به هود فرمود :
« يا قَوْمِ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِنْ أَجْرِيَ إِلّا عَلَى الَّذي فَطَرَني أَ فَلا تَعْقِلُونَ » ؛
اى قوم من ، از شما هيچ پاداشى نمىخواهم و پاداش من فقط بر عهده خداوندى است كه مرا آفريد ، آيا درك نمىكنيد ؟
بنابراين ، امامت در خاندان پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله مخصوص و محدود شده است ؛ زيرا هيچ گاه مهترى كسى كه برترى ندارد بر فرد برتر درست نمىباشد ؛ به خصوص با وجود چنين برترى روشن و بلندمرتبهاى .
مهرورزى به اهل بيت (ع) از ديدگاه قرآن و سنت (فارسى) — صفحة 219
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٢١٩