آن گاه كه خداوند متعال سخن از خويشاوندان پيامبر خدا به ميان مىآورد مىفرمايد :
« وَاعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبى » . « 1 »
در اين باره گفته نمىشود : « إلّا المودّة في ذوى القربى » ؛ بلكه گفته مىشود : « المودّة لذوى القربى » ؛ بنابراين ، چگونه مىشود كه خداوند متعال فرموده است : « إلّا المودّة في القربى » .
توضيح اين سخن اين است كه اساساً پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله اجر و پاداشى از مردم نمىخواهد ؛ چرا كه پاداش او به عهدهء خداست و آن چه به عهده مسلمانان است موالات و دوستى اهل بيت است ؛ ولى اين دوستى با دليلهاى ديگرى جز اين آيه ، ثابت مىشود و موالات ما به اهل بيت عليهم السلام چيزى از پاداش پيامبر را در بر نمىگيرد .
از طرفى اين آيه ، از آيات مكّى است و در آن موقع ، على با فاطمه ازدواج نكرده بود و هنوز وى ، فرزندى نداشت . « 2 » ابن تيميّه در جايى ديگر مىنويسد :
اين كه گفته مىشود آيهء مودّت دربارهء اهل بيت نازل شده ، دروغ
هامش
( 1 ) . سوره انفال : آيه 41 .
( 2 ) . منهاج السنّه : 4 / 25 - 27 .