بنابراين ، استفادهء نابه جاى برخى متكلّمان از علم كلام ، گردى بر دامن اين علم نمىنشاند ؛ بلكه مردم مىبايست ميان متكلّمان ، تفاوت قائل شوند ؛ به گونهاى كه با شناخت متكلّمانِ حقّ مدار ، به تبعيّت از آنها بپردازند و با كشف متكلّمانِ مغرض ، راه خود را از آنها جدا نمايند .
اعتقاد قطعى ما بر اين است كه طرح مسائل مورد اختلاف علما ، ارزيابى آن بر اساس كتاب ، سنّت ، عقل سليم و منطق صحيح و مورد پذيرش عقلا و نيز استناد به ادلهء استوار و حجّتهاى معتبر ، از بهترين روشهاى تحقّق وحدت در ميان مسلمانان به شمار مىآيد . . . .
علم كلام نيز دقيقاً به همين منظور ، بنيان نهاده شده است ؛ چرا كه اين علم ، در واقع ، وحدت و همگرايى را ترويج مىكند و مسلمانان را از تفرقه و خصومت ، برحذر مىدارد .
از اين رو ، علم كلام نه تنها منافاتى با وحدت مسلمانان ندارد ؛ بلكه در صورت استفادهء صحيح از اين علم و به كارگيرى آن در جهت دستيابى به حق و راستى ، زمينه ساز وحدت مسلمانان نيز مىشود .
توفيق همه از خداست .
آداب مناظره و گفت و گو در اصول دين (فارسى) — صفحة 52
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٥٢