سنّت خود و سنّت رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله را واجب نموده است » . « 1 » به نظر ما علّت ناخشنودى علما از مورد فوق ، روشن است ؛ زيرا واژهء « سنّت » در عرف متشرّعين ، به قول ، فعل و تقرير رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله اختصاص دارد و ايشان پس از قرآن ، حجّت به شمار مىآيد ؛ به گونهاى كه مىگويند : كتاب و سنّت .
علماى اهل سنّت از حديثِ « عليكم بسنّتى و سنّة الخلفاء الراشدين » كاملًا آگاه بودهاند ، اما با اين حال ، خوش نداشتهاند كه كسى از سنّت ابوبكر و عمر ، سخنى به ميان آورد .
اگر علماى مذكور در صدور اين حديث از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله ترديد داشته باشند ، جاى بحث نيست ؛ اما در غير اين صورت ، چگونه مخالفت خود را با سخن گفتن از سنّت ابوبكر و عمر ، تفسير و توجيه مىكنند ؟ !
بيان چند اشكال
در اين جا چند اشكال را بيان مىكنيم .
اشكال يكم
گفتيم كه « سنّت » در لغت به معناى طريقه است و در شريعت نيز
هامش
( 1 ) . الصاحبى فى فقه اللّغه : 60