آيا نفع وحدت جامعهء مسلمانان بر محورى پوشالى ، باطل و بىمحتوا ، از ضرر انحراف امّت از وصىّ برحقّ رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله بيشتر بود ؟
آيا براى چنين وحدتى ، نفعى تصوّر مىشود ؟
آيا قابل تصوّر است كه معصوم براى غير معصوم تنازل كند ؟
آرى ، پاسخ اين پرسشها نزد كسى كه از اهميّت و ارزش مقام منيع خلافة اللهى بىخبر است و يا خود را به بىخبرى مىزند و از نقش امام و حجّت واقعى در سرنوشت دين و دنياى مردم آگاهى ندارد ؛ مثبت است ، چون اين گونه افراد با چنين طرز تفكّرى ، هيچ گاه در پى تأمين غرض خداى متعال از آفرينش ووصول به آن غرض نيستند ؛ چرا كه « هِمَّتُهُمْ بُطُونُهُمْ ، ودِينُهُمْ دَنانيرُهُمْ » .
بنابراين ، هرگز امير مؤمنان على عليه السلام از حق خويش تنازل نكردند ؛ بلكه اين امّت بودند كه بعد از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله ، سير قهقرايى نمودند و از منتخب خداى تعالى و رسولش عدول نمودند و آن يگانه نامزد مقام جانشينى پيامبر كه خدايش بر اين مقام برگزيده بود ، با مشاهدهء انحراف و خودكامگى امّتِ جفاپيشه ، چارهاى جز صبر نديد ، پس صبر كرد و فرمود :
جانشين پيامبر كيست؟ (فارسى) — صفحة 66
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٦٦