روشن است كه وقتى اصل خلافت آنها مردود باشد و آنها غصب كنندگان حق خلفاى الهى باشند ، كارشان هيچگونه مشروعيتى نخواهد داشت .
به سخن ديگر ، جهاد بايد در راه خدا باشد ، نه در راه طاغوت .
وقتى كه كسى خليفه خدا را كنار بزند و خود به جاى او بنشيند ديگر جنگ او در راه خدا نخواهد بود ، چون اساساً به چنين اقدامى مجاز نبوده است .
بعد از اثبات اين كه خلفاى سه گانه مقام خلافت را غصب كردهاند و خليفه به حق پيامبر را خانهنشين كردهاند ، جايى براى توجيه جنگافروزىهاى آنها نمىماند .
آيا جنگهاى خلفا بر معيار صحيح اسلام بوده است ؟
بر فرض اين كه آنها اجازه به راه انداختن چنين نبردهايى را داشتهاند ، بايد ديد آيا آنها همانطور كه پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله در جنگها عمل مىكرد ، عمل كردهاند ، يا همچون رهبران خودكامه دنيا ؟
خليفهء رسول خدا كسى است كه از مرز دستورات پيامبر و شريعت او خارج نگردد ؛ همانطور كه او مىجنگيد ، بجنگد ، به همان هدفى كه او جهاد مىكرد ، جهاد كند ؛ نه اين كه هرطور غريزه قدرتطلبى او اقتضا كرد .