بيعت كردند و او را خليفه خود و زمامدار مسلمانان دانستند بر همگان لازم و واجب مىشود كه با او بيعت كرده و مخالفت با او حرام و گاهى در حد كفر است .
زمانى كه اهل حلّ و عقد ( يعنى بزرگان اسلام ) با كسى بيعت كردند ، خلافت او ثابت شده و نه تنها خود آنها حق ندارند با او مخالفت كنند ؛ بلكه آنهايى هم كه نبودهاند و بيعت نكردهاند نيز حق مخالفت ندارند و بيعت گردن آنها را نيز مىگيرد .
بيعت با امير مؤمنان على
به اتفاق تواريخ بعد از آن كه مسلمانان از بىعدالتىهاى عثمان به ستوه آمدند ، از شهرهاى مختلف جمع شده و او را به قتل رساندند .
آن گاه همگى هجوم آوردند تا با امير مؤمنان على عليه السلام بيعت كنند . آن حضرت وضعيت آن روز و حال مردم را چنين توصيف مىكند :
إلى أن انتكث عليه فتله ، وأجهز عليه عمله ، وكبت به بطنته ، فما راعني إلّاوالناس كعرف الضبع إليّ ينثالون عليّ من كلّ جانب ، حتى لقد وطئ الحسنان ، وشقّ عطفاي مجتمعين حولي كربيضة الغنم ؛ « 1 »
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه : خطبه 3