اين حديث يكى از نشانههاى نبوت است و فضيلتى آشكار براى على و عمار است و با اين حديث ، سخن ناصبىهايى كه گمان مىكنند على در جنگهايش بر حق نبوده رد مىشود . « 1 » با توجه به اين سخن صريح و آشكارِ بزرگان مذهب خلفا به خوبى واضح مىشود كه ابن تيميّه از زمرهء مسلمانان خارج و داخل در نواصب مىباشد . پارهاى از سخنان گستاخانه او به مقام شامخ امير مؤمنان على عليه السلام گذشت . اكنون به چند سخن ديگر از منهاج السنّه او توجه كنيد .
وقتى سخن از شكمبارگىهاى عثمان و حيف و ميل بيت المال به دست او مىرسد كه عاقبت اين شكمبارگى او ، مسلمانان را واداشت تا از شهرهاى مختلف جمع شده و او را به قتل برسانند ؛ ابن تيميّه براى دفاع از حيثيت عثمان و به قصد بىاحترامى به امير مؤمنان على عليه السلام چنين مىگويد :
اين ثروتهاى اندوخته عثمان و برترى دادن بعضى ( از خويشاوندانش ) كجا به پاى آن خونهايى مىرسد كه در جنگ صفين ريخته شد و هيچ عزّت و پيروزى نصيب مسلمانان نگشت ؟ . . .
هامش
( 1 ) . فتح البارى : 1 / 543 / 447 ، فيض القدير : 4 / 467