ابن خُزَيمه كه از بزرگان كم نظير اهل سنّت است و دارقُطْنى در مورد او مىگويد : « او پيشوايى ثابت قدم و بىنظير بود » « 1 » مىگويد :
هر كس با اميرالمؤمنين على بن ابى طالب در خلافتش به نزاع و ستيز برخاست سركش و باغى است . اين مطلبى است كه همهء مشايخمان را بر آن يافتم و ابن ادريس شافعى نيز همين نظر را دارد . « 2 » ابومنصور در الفرق بين الفرق در بيان اصولى كه همه اهل سنّت بر آن اتفاق نظر دارند مىگويد :
همگى گفتهاند كه على در زمان خود امام بوده و گفتهاند كه در تمامى جنگهايش بر حق بوده ؛ چه در جنگ بصره ، چه در جنگ صفين و چه در جنگ نهروان . « 3 » عبدالرؤوف مناوى در فيض القدير مىنويسد :
تمامى فقهاى حجاز و عراق از هر دو گروه صاحبان حديث و رأى ، اتفاق نظر دارند كه على در پيكارش با اهل صفين بر حق بوده ؛ همانطور كه در نبرد با اهل جمل حق با او بود و كسانى كه با او جنگيدند سركشانى ستمكار بودهاند و به خاطر سركشى ، آنها را تكفير
هامش
( 1 ) . سير اعلام النبلاء : 14 / 365
( 2 ) . الاعتقاد والهدايه : 248
( 3 ) . الفرق بين الفرق : 309