در اين ميان پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله به بستن درِ خانه خود و خانه على عليه السلام فرمان نداد و به على عليه السلام و اهل بيتش اجازه داد كه در حال جنابت در مسجد درنگ كنند و از آن عبور نمايند ؛ زيرا آنان به حكم آيه تطهير - كه از جانب ربّ العالمين نازل شده است - و ادلّه ديگرى كه درباره عصمت اهل بيت عليهم السلام بيان شده و به خاطر اين ويژگى از همه مردم ممتاز بودند ، هرگز درِ خانه آنها بسته نشد ؛ زيرا آن دليلى كه براى بستن در خانه ديگران بود ، براى آنان وجود نداشت .
به اين ترتيب ويژگى ديگرى از ويژگىهاى ايشان روشن شد ؛ « 1 » همان ويژگى و برترى كه شگفتى گروهى و حسدورزى و يا خشم گروه ديگرى را برانگيخت .
آن گاه همين حسد همواره در دل پيروان اين افراد مانند مالك و امثال او باقى ماند و همين حسدورزى نسبت به على عليه السلام و مهرورزى نسبت به ابوبكر - كه به تصريح اخبار درِ خانهاش بسته شد - آنها را واداشت كه در برابر آن ، حديثى جعل كنند و آن فضيلت و برترى را به ابوبكر برگردانند ( ! )
واقعيّت آن است كه جعل و ساختن چنين احاديثى - در بيشتر
هامش
( 1 ) . از كسانى كه به اين ويژگى و اختصاصى بودن آن تصريح كرده است ، محبّ الدينطبرى در كتاب ذخاير العقبى : 141 است