فقيرى صبور بود كه از امرا و سلاطين دورى مىگزيد و باتقوا ، آگاه و عالم به قرآن بود . « 1 » از طرفى زُهْرى از كارگزاران بنى اميّه و از تقويتكنندگان و تأييدكنندگان پايههاى سلطنت آنها بود ؛ از اين رو امام سجّاد عليه السلام براى او نامهاى نوشت و در آن ، او را پند داد و از اين كار او را بر حذر داشت و فرجام بد كار او را در دنيا و آخرت به او تذكر داد . در بخشى از آن نامه آمده است :
إنّ أدنى ما كتمتَ وأخفَّ ما احتملتَ أنْ آنستَ وحشة الظالم ، وسهّلت له طريق الغيّ . . . جعلوك قطباً أداروا بك رحى مظالمهم ، وجسراً يعبرون عليك إلى بلاياهم ، وسُلّماً إلى ضلالتهم ، داعياً إلى غيّهم ، سالكاً سبيلهم . احذَرْ فقد نُبِّئْت ، وبادِرْ فقد أُجِّلْت . . . .
كمترين چيزى كه پنهان داشتى و سبكترين چيزى كه از آن چشم پوشيدى ، اين است كه با تنهايى ستمگران خو گرفتهاى و راه سركشى را براى آنان هموار كردهاى . . . .
آنها تو را محورى قرار دادهاند كه سنگ آسياى ستمگريشان را
هامش
( 1 ) . تهذيب التهذيب : 4 / 204 .