يا عمّار بن ياسر ! إن رأيت عليّاً قد سلك وادياً وسلك النّاس وادياً غيره فاسلك مع علي ، فإنّه لن يدليك في ردى ، ولن يخرجك من هدى . . . يا عمّار ! إنّ طاعة علي من طاعتي ، وطاعتي من طاعة اللَّه عز وجل « 1 » .
اى عمّار ! اگر ديدى على در يك وادى سير مىكند و همهء مردم در وادى ديگر ، پس تو با على همراه باش ؛ زيرا تو را در هلاكت فرو نمىبرد و از هدايت خارج نمىسازد . . . اى عمّار ! همانا اطاعت على ، اطاعت من است و اطاعت من ، اطاعت خداوند عز وجل است .
اكنون به بررسى بخش ديگر اين حديث مىپردازيم كه حضرتش فرمود : « به سفارش و دستور ابن امّ عبد تمسّك كنيد » . يا فرمود : « وقتى ابن امّ عبد برايتان حديث نقل كرد ، تصديقش كنيد » .
به راستى معناى اين سخن چيست ؟
اگر سفارش او در مورد « حديث و سخن » باشد ، آيا بايستى هر چه وى مىگفت ، تصديقش مىكردند ؟
بديهى است كه هيچ كس چنين سخنى نمىگويد ؛ بلكه ما خلاف آن را
هامش
( 1 ) تاريخ بغداد : 13 / 188 - 189 ، كنز العمال : 11 / 282 ، كتاب فضائل ، باب ذكر صحابه و فضائلشان ، حديث 32969 ، فرائد السمطين : 1 / 178 ، مناقب خوارزمى : 57 و 124 .