استمرار بر بكاء و گريستن
گاهى اصل گريه در مورد حادثهء عظيم كربلا مطرح است و گاهى هميشگى بودن و استمرار بر آن كه اين استمرار ، مطلب ديگرى است .
ابونعيم اصفهانى در كتاب حلية الاولياء ، دربارهء استمرار گريه و اشك ريختن روايتى را از امام سجّاد عليه السلام نقل مىكند ؛ همان روايتى كه در محافل و مجالس مىشنويد كه از امام سجّاد عليه السلام سؤال شد : چرا اين قدر گريه مىكنيد ؟
ايشان فرمودند : چرا گريه نكنم ؟ من به چشم خود اين حادثه را ديدم .
آن گاه حضرتش به داستان حضرت يعقوب عليه السلام اشاره مىفرمايند كه حضرت يوسف عليه السلام مدّتى از حضرت يعقوب عليه السلام جدا شد . با اينكه يعقوب مىدانست يوسف زنده است ؛ ولى به تصريح قرآن مجيد آن قدر گريه كرد تا آن كه بينايى او از بين رفت و يا نزديك از بين رفتن بود . پس با اين وجود من چگونه گريه نكنم ؟ « 1 » امام سجّاد زين العابدين عليه السلام براى مصائب حادثهء كربلا آن قدر گريه كردند كه يكى از پنج نفرى شدند كه در عالم به بسيار گريستن معروفند . از جملهء ايشان حضرت صدّيقه طاهره سلام اللَّه عليها هستند . روايات اين مطلب در وسائل الشيعه آمده است . « 2 » بنابراين روايات ، افزون بر گريه بر مصايب حضرت سيّدالشهداء عليه السلام ، بايستى استمرار بر آن نيز باشد . البتّه اقامهء عزا و مراسم عزادارى حضرت سيّدالشهداء عليه السلام تنها به گريه ختم نمىشود و بايد مراسمهاى ديگرى نيز وجود داشته باشد .
هامش
( 1 ) . حلية الاولياء : 3 / 138 .
( 2 ) . وسائل الشيعه : 3 / 282 ، باب 87 ، حديث 7 .