« إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزيزُ » ؛ « 1 »
همانا پروردگار تو قوى و شكستناپذير است .
اين عزّت با حكمت همراه است كه چه قدر در قرآن مجيد در وصف خداوند متعال آمده است :
« عَزيزٌ حَكيمٌ » ؛ « 2 »
او تواناى حكيم است .
آن عزّت با علم همراه است كه قرآن مىفرمايد :
« الْعَزيزِ الْعَليمِ » ؛ « 3 »
او تواناى عليم است .
عجيب اين كه با همهء اين قدرت ، علم ، حكمت و نصرت كه خدا دارد ، همراه با رحمت است ، آن جا كه مىفرمايد :
« وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزيزُ الرَّحيمُ » ؛ « 4 »
و همانا پروردگارت تواناى رحيم است .
خداوند متعال مغلوب واقع نمىشود ؛ و با اين كه مغلوب واقع نمىشود رحيم و غفور نيز مىباشد .
ائمّه عليهم السلام همين طور بودند . با وجود حكمت ، قدرت ، نصرت و همهء كمالات ، مقامات و منازل از خداوند متعال ، در عين حال از كسانى كه به آنها ظلم و تعدّى كردند و به هر نحوى خواستند آنان را كوچك كنند ، گذشت هم داشتند .
هامش
( 1 ) . سوره هود ( 11 ) : آيه 66
( 2 ) . سوره بقره ( 2 ) : آيههاى 209 ، 220 ، 228 ، 240 و 260 ، سوره مائده ( 5 ) : آيه 38 ، سوره انفال ( 8 ) : آيههاى 10 ، 49 ، 63 و 67 ، سوره توبه ( 9 ) : آيه 40 و 71 و سوره لقمان ( 31 ) : آيه 27
( 3 ) . سوره انعام ( 6 ) : آيه 96 ، سوره نمل ( 27 ) : آيه 78 ، سوره يس ( 36 ) : آيه 38 و . . .
( 4 ) . سوره شعراء ( 26 ) : آيههاى 9 و 68 و 104 و 122 و 140 و 159 و 175 و . . .