ظاهرى فرق نمىكند ، در هر شرايطى اين عزّت يكسان است . چرا ؟
براى اين كه اين عزّت را جز خدا كسى نداده است و چون خدا اين عزّت را داده ، كسى نمىتواند بگيرد كه عزّت الاهى اين گونه است .
از اين رو اگر مىخواهيم داراى عزّت حقيقى باشيم بايد تلاش كنيم با خدا ارتباط داشته باشيم كه چنين عزّتى به بركت ارتباط با خداوند متعال به دست مىآيد كه در آن صورت عزّت بخش ديگران نيز خواهيم شد ؛ يعنى افرادى كه با ما در ارتباط باشند ، عزّت خواهند يافت . به سخن ديگر ، ما در حدّ خودمان مىتوانيم منشأ عزّت براى ديگران باشيم .
از اين رو خداوند متعال كه مىفرمايد :
« إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَميعًا » ؛
همانا تمامى عزّتها براى خداى تعالى است .
در جاى ديگر مىفرمايد :
« وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنينَ » ؛ « 1 »
و تمام عزّتها براى خدا ، رسولش و مؤمنان است .
مؤمنى كه عزّت خدايى داشته باشد هرگز بىارزش و ذليل نمىشود و خوف و واهمه نخواهد داشت كه قرآن مىفرمايد :
« أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ » ؛ « 2 »
آگاه باشيد ! به راستى اولياى خدا ، نه ترسى بر آنهاست و نه اندوهگين مىشوند .
آرى ، عزّت ائمّه اطهار عليهم السلام عزّتى است كه خداوند متعال به آنها داده است
هامش
( 1 ) . سوره منافقون ( 63 ) : آيه 8
( 2 ) . سوره يونس ( 10 ) : آيه 62