و كتاب و بى مقدّمه و بدون امتحان و اختيار هدايت بكند . اين خلاف حكمت خلقت است . مقتضاى حكمت خلقت اين است كه هدايت روى حساب ، برنامه و قاعده باشد ، يعنى مطابق ظرفيّتها و استعدادها باشد ؛ چرا كه هدايتى كه اين همه عظمت ، ارزش و اثر دارد ، نمىشود كه بدون حساب و كتاب باشد .
گزينش و هدايت
از طرفى لازم به تذكر است كه خداوند متعال مقرّبان خود را از انبيا و ائمّه قبلًا امتحان و اختبار كرده و سپس آنها را از ديگران جدا مىكند و هدايتهاى خاصّه الاهى نصيب آنها مىشود .
پيشتر در توضيح عبارت « اجتباكم » بيان شد كه اجتباء مقدّمه داشته و آن مقدّمه امتحان بوده و در پى اجتباء ، هدايت بوده است ، در اين مورد به برخى از آيات اشاره كرديم كه مىفرمايد :
« ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَهَدى » ؛ « 1 »
سپس پروردگارش وى را برگزيد و توبهاش را پذيرفت و هدايتش نمود .
او پيامبر را امتحان مىكند ، آن گاه اجتباء مىنمايد . سپس هدايت مىكند . دربارهء پيامبر ديگرى مىفرمايد :
« شاكِرًا لأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَهَداهُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ » ؛ « 2 »
وى شكرگزار نعمتهاى پروردگار بود و خدا او را برگزيد و به راهى راست هدايت فرمود .
در مورد ديگر دربارهء مجموعهاى از پيامبران مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . سوره طه ( 20 ) : آيه 122
( 2 ) . سوره نحل ( 16 ) : آيه 121