در محضر معصوم
اگر كسى بخواهد به حضور بزرگى برود ، نخست اذن دخول مىگيرد ، آن گاه سلام مىكند ؛ سپس سخن مىگويد و مطلب خود را بيان مىنمايد . كوشش مىكند تا عواطف او را جلب و او را آمادهء گوش دادن به سخنان خود نمايد .
به هنگام قرائت زيارت جامعه كبيره وقتى نخست سلام و شهادتين را مىگوييم ؛ مىخواهيم بگوييم : ما مسلمان هستيم . ما را راه بدهيد ، به سخنان ما گوش فرا دهيد ، ببينيد ما چه مىگوييم و چه مىخواهيم .
و چون زائر شهادت سوم را آغاز مىكند و ائمّه عليهم السلام را به اوصافى ياد مىنمايد ، نبايد كسى دربارهء او شبههء غلو كند ؛ چرا كه او پيشتر شهادتين را بر زبان جارى ساخته و به خدا و پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله شهادت داده و هم اكنون اظهار مىكند كه ائمّه عليهم السلام جانشينان رسول خدا هستند . آنان خدا و شريك خدا نيستند ، خدا در آنان حلول نكرده و با خداوند متعال متّحد نيستند .
با ذكر شهادتين اين شبهات دفع مىشوند تا مبادا كسى به اين توهّم بيفتد .
أَشْهَدُ انْ لا الهَ الَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَرِيكَ لَهُ كَما شَهِدَ اللَّهُ لِنَفْسِهِ
شهادت نخست
گواهى مىدهم كه معبودى جز خدا نيست ؛ يگانهاى كه شريكى ندارد ، آن سان كه خداوند به يكتايى خويش گواهى داده است .