اين خطبه به شرح و توضيح نياز دارد و بايد در سرفصل جداگانهاى مطرح شود .
امير مؤمنان على عليه السلام در روز غدير بر فراز منبر اين خطابه را براى عموم مردم ايراد فرمود . شايد معرفت ما به ائمّه عليهم السلام از خيلى كسانى كه در آن تاريخ پاى منبر آن حضرت در كوفه بودند ، بيشتر باشد .
آن حضرت مىفرمايد : « بعد از آن كه خداوند از مخلوقاتش اينها را برگزيد شرافتى به اينان داد ، آنان را بالا برد و فراخوانان به حق قرار داد تا كسانى كه به طرف او مىروند راه را بشناسند . زبان آنها را گويا ساخت تا حمدش كنند و شكر و سپاس را بر آنان الهام كرد كه بر زبانشان جارى گردد و آنها را ترجمان مشيّت خود قرار داد .
استاد ما ميرزا كاظم تبريزى رحمه اللَّه كه هم فقيه ، هم اصولى و هم معقولى بود و انصافاً در معارف شخصيّتى بود . وى به مناسبتى در جلسه درس فرمود : حلقوم ائمّه عليهم السلام بلندگوى خداوند متعال است . ترجمان وحى يعنى بلندگو .
پس وقتى از اين حلقوم كلام خداوند متعال بيرون مىآيد ، آيا اين جز عصمت است ؟ جز اين است كه آنان زبان ارادهء خداوند متعال هستند و با وجود اين ، عبد هستند كه در گفتار بر او پيشى نمىگيرند و فرمان او را عمل مىكنند . و « يعلم ما بين أيديهم و ما خلفهم » بر اينان احاطه دارد .
؛ و رحمت خدا و بركات او بر شما باد .
يعنى : پس از سلام بر آنان كه داراى مقامات ياد شده هستند از خدا خواهان رحمت و بركات برايشان مىشويم ، و اين معنا از قرآن مجيد اخذ شده كه « رَحْمَتُ اللَّهِ وَبَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَميدٌ مَجيدٌ » « 1 » .
هامش
( 1 ) . سورهء هود ( 11 ) : آيهء 76 .