مگر پيروى از آنان غير از پيروى از خداوند متعال است ؟ شيخ صدوق دربارهء زيارت معتقد است :
زيارة اللَّه زيارة أنبيائه وحججه صلوات اللَّه عليهم من زارهم فقد زار اللَّه عزوجلّ ؛ « 1 » زيارت خداى تعالى زيارت پيامبران و حجّتهاى اوست ؛ هر كه آنان را زيارت كند ، خداى متعال را زيارت كرده است .
اين واقعيت و حقيقتى است كه مجاز ندارد ، آن سان كه اطاعت و عصيان از آنان اطاعت و عصيان از خداى تعالى است .
كوتاه سخن اين كه منظور از زيارت ، توجّه داشتن و تمايل يافتن است ؛ تمايلى كه توأم با عدول و اعراض از غير خداست .
بنابراين ، زيارت خدا در حقيقت ، زيارت پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله و ائمّهء اطهار عليهم السلام و ميل به امام زمان عليه السلام همان ميل به خداى تعالى است و به يقين ، وقتى انسان واقعاً ميل به خدا داشت ، با اين ميل از غير خدا عدول و اعراض كرده است .
آن چه بيان شد ، معناى زيارت از نظر لغوى بود و روشن شد كه از ديدگاه قرآن « 2 » و روايات نيز زيارت به همين معنا آمده است و با توجّه به رواياتى كه گذشت ، واژهء زيارت در دعاها و زيارتها به همين معنا آمده است .
بنابراين ، بين منظور شارع مقدّس از كلمهء زيارت و مفهوم آن در اصل وضع لغوى اختلافى وجود ندارد .
هامش
( 1 ) . همان .
( 2 ) . براى آگاهى بيشتر به كتاب المفردات في غريب القرآن ، واژهء « زَوَرَ » مراجعه شود .