و « توجّه » است و تحقق عنوان « زيارت » و ترتّب آثار آن دائر مدار حضور و توجّه باطنى است ؛ از اين رو خيلى از اوقات انسان در زيارتگاه حضور بدنى دارد ، امّا چون قلب او و فكرش در جاى ديگر است اثرى بر آن حضور بار نمىشود .
به راستى چه مقام و الا و با شكوهى است كه تمام تمايل و توجّه انسان فقط به سوى خداوند متعال باشد ، به گونهاى كه همواره به طرف حضرت حق حركت كند ، ماسواى او را پشت سر قرار دهد و از هر آن چه جز اوست عدول نمايد كه در نتيجه چنين انسانى ممحّض و خالص در خداوند متعال مىگردد . اگر خداوند اين كار را با انسانى انجام دهد و او را بپذيرد ، او را از « مخلَصين » ( خالص شدگان ) براى خود قرار داده است .
اين چه مقام والايى است ؛ مقامى كه تمام تلاشگران راه توحيد در پى آن بودهاند و اساساً هدف همين بوده است !
زنده بودن امامان
اكنون به اجمال بايد يادآور شد كه بر حسب دلالت آيات و روايات و ادلّهء ديگر ما معتقديم كه انبياى الهى و اوصياى آنها زنده هستند . آن بزرگواران زايران خويش را مىشناسند و به آنها عنايت دارند .
در كامل الزيارات آمده است : حضرت امام صادق عليه السلام دربارهء حضرت سيدالشهداء عليه السلام فرمود :
وإنّه لينظر إلى زوّاره ، فهو أعرف بهم وبأسمائهم وأسماء آبائهم و ما في رحالهم من أحدهم بولده ، وإنّه لينظر إلى من يبكيه فيستغفر له ويسأل أباه الاستغفار له ويقول له : أيّها الباكي ! لو علمت ما أعدّ اللَّه لك لفرحت أكثر ممّا حزنت ، وإنّه ليستغفر له من كلّ ذنب وخطيئة ؛ « 1 »
هامش
( 1 ) . كامل الزيارات : 206 ، باب 32 ، حديث 292 ، الامالى ، شيخ طوسى : 55 ، حديث 74 .