اين دعا چه معنايى دارد ؟ چرا كه خداى تعالى جسم نيست تا مكانى خاصّ و جهتى معيّن داشته باشد .
معناى دعا چنين است : خدايا ! مرا آن چنان قرار بده كه فقط به تو تمايل و توجّه داشته باشم .
وقتى انسان به خدا تمايل نمود ، در واقع از ماسواى حضرت بارى تعالى اعراض و عدول كرده است و از كسانى شده كه به آن درگاه باشكوه پناه آورده ، از او يارى طلبيده و كارى با ماسواى او ندارد .
صاحب مجمع البحرين در ادامه مىنويسد : در حديث آمده است :
من فعل كذا فقد زار اللَّه في عرشه ؛ « 1 »
هر كه فلان عمل را انجام دهد ، خدا را در عرش خودش زيارت كرده است .
يعنى خدا را قصد كرده و به او تمايل نموده و از ماسواى خدا عدول و اعراض كرده است .
به سخن ديگر ، اثر اين عمل چنين است كه خداى تعالى اين شخص را به خود اختصاص مىدهد ، تمايل او را به سوى خودش قرار داده و او را از ماسواى خود منقطع مىنمايد .
زيارت در حقيقت ، حضور حقيقى زاير نزد زيارت شونده است . از اين رو ، در بعضى كلمات آمده : « الزيارة حضور الزائر عند المزور » .
بعضى گمان مىكنند كه اين حضور همان حضور ظاهرى جسمى است و حال اين كه رواياتى براى زيارت حضرت رسول صلى اللَّه عليه وآله و ائمهء اطهار عليهم السلام از راه دور داريم كه نشان مىدهد مراد حضور واقعى قلبى است كه همان « ميل »
هامش
( 1 ) . همان .