بيشتر مىشود . آن وقت كه امام را شناختيم ، خدا را شناخته و او را عبادت مىكنيم و آن گاه كه امام را اطاعت مىنماييم ، خدا را عبادت مىكنيم . حال اين سخن غلو است ؟ !
بنابراين در روايتى آمده است كه مروان بن مسلم گويد : امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
الإمام عَلَم فيما بين اللَّه عزوجل و بين خلقه ، فمن عرفه كان مؤمناً و من أنكره كان كافراً ؛ « 1 »
امام نشانهء بين خداوند متعال و آفريدگان اوست . پس هر كه او را شناخت مؤمن و هر كه او را انكار كرد ، كافر خواهد بود .
پيشتر بيان شد كه ائمّه عليهم السلام پيشوايان هدايت ، چراغهاى تاريكىها و نشانههاى تقوا هستند . با اين بيانات به طور كامل روشن مىشود كه امام يك شاخص ، نشانه و علامت است . پس ائمّه عليهم السلام بين خدا و خلق نشانه و راهنما هستند . اگر از آنها پيروى كرديد ، مؤمن خواهيد بود .
آرى ، آن بزرگواران عَلَم و نشانه بين خدا و همهء خلايقاند . آنان نه تنها حجّتهاى خداوند بر مسلمانان و شيعيان هستند ؛ بلكه حجّتهاى خدا بر اهل دنيا و آخرت هستند . بنابراين ، فرداى قيامت هيچ فردى نمىتواند بگويد مرا راهنمايى نكرديد ؟ كه مىگويند مگر نشانه و عَلَمى بين تو و خداوند نبود ؟
وليس لعباده يوم القيامة حجّة على اللَّه بل حجّة تامّة كاملة للَّه على الخلق ؛
در روز رستاخيز حجّتى براى بندگان در برابر خداوند نيست ؛ بلكه حجّت كامل و تمام از آنِ خداوند در برابر همهء آفريدگان است . آن جا كه مىفرمايد :
« لِئَلّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ » ؛ « 2 »
تا پس از فرستادن پيامبران حجّتى براى مردم در برابر خداوند نباشد .
هامش
( 1 ) . كمال الدين : 412 ، حديث 9 ، وسائل الشيعه : 28 / 344 ، حديث 18 ، بحار الانوار : 23 / 88 ، حديث 32 .
( 2 ) . سورهء نساء ( 4 ) : آيهء 76 .