11 - عبدالرحمانبن محمّدبن ادريس رازى ، مشهوربه ابنابىحاتم ( متوفاى 327 ) ؛
12 - سليمان بن احمد طبرانى ( متوفاى 360 ) ؛
13 - ابوعبداللَّه حاكم نيشابورى ( متوفاى 405 ) ؛
14 - ابونعيم احمد بن عبداللَّه اصفهانى ( متوفاى 4630 ) ؛
15 - ابوبكر احمد بن حسين بيهقى ( متوفاى 458 ) ؛
16 - ابوبكر احمد بن على خطيب بغدادى ( متوفاى 463 ) ؛
17 - ابوالسعادات مباركبن محمّد ، ابنأثير ، صاحب جامع الأصول ( متوفاى 606 ) ؛
18 - شمس الدين محمّد بن احمد ذهبى ( متوفاى 748 ) ؛
19 - جلال الدين عبدالرحمن بن ابى بكر سيوطى ( متوفاى 911 ) .
البته راويان ديگرى نيز در دورههاى مختلف به نقل اين حديث پرداختهاند كه از جمله مىتوان به ابن منذر ، ابن مردويه و روات ديگرى كه سيوطى از آنان نام مىبرد اشاره كرد ، اما به جهت رعايت اختصار به همين مقدار اكتفا مىشود و روشن است كه براى اثبات صحت انتساب اين حديث به رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله و سلم همين مقدار كافى است .
صحّت حديث و ديدگاه عالمان سنى در اين باره
بسيارى از عالمان مورد اعتماد اهل تسنن ، يا به صحت اين احاديث تصريح كرده و يا آن را در كتابهايى كه خود ملتزم به صحت آن هستند ذكر كردهاند كه در اين ميان مىتوان به عالمان زير اشاره نمود :
1 - احمد بن حنبل
برخى از بزرگان اهل تسنن معتقدند كه وى در مسندش هيچ روايت دروغى نقل نكرده است و اين قول را به ادعاى خود احمد بن حنبل مستند مىسازند .