خود پاداشى نيكو آماده كردهاند . » پس عمل صالح تو در روزى كه بسيار به آن نيازمند هستى به يارى تو خواهد آمد ولى كسى كه كفر ورزد نتيجه كفر او و بال او خواهد شد .
در اين آيه نكتهء مهمى است : و آن اين كه زمانى كه خدا از كسى كه كفر مىورزد سخن مىگويد و ضمير را در « فعليه » مفرد مىآورد و چون از كسى كه عمل صالح انجام مىدهد ياد مىكند ضمير را در « انفسهم » جمع مىآورد علت اين است كه نتيجهء كفر فقط به صاحبش باز مىگردد اما نتيجهء ايمان و عمل صالح علاوه بر صاحبش شامل ياران و خويشاوندان او و ساير مؤمنان هم مىشود . در حديث آمده است كه يك مؤمن مىتواند كسان زيادى را حتى اگر به اندازهء قبيلهء ربيعه و مضر باشند شفاعت مىكند .
در تفسير آيه « پدرشان صالح بود » در داستان آن يتيم كه خضر ديوارشان را كه در حال فرو ريختن بود از فرو ريختن نگاه داشت امام صادق فرموده است :
/ 86 « ميان آن دو و پدر صالحشان هفت پدر فاصله بود » « 31 » در روايت ديگر از امام صادق روايت شده :
« خداوند فرزند مؤمن را تا هزار سال حفظ مىكند ميان آن دو پسر ( در داستان خضر و موسى ) و پدرشان هفتصد سال فاصله بود » . « 32 » [ 45 ] «
لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ
- تا كسانى را كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند از فضل خود پاداش دهد . زيرا خدا كافران را دوست ندارد . » در آيهء پيشين خداى تعالى بيان فرمود كه عمل است كه سرانجام بشر را تعيين مىكند « پس كسى كه كافر شود كفرش به زيان اوست و آنها كه كارى شايسته كرده باشند براى خود پاداش نيكو آماده كردهاند » همچنين در اين آيه بيان شده كه
هامش
( 31 ) - نور الثقلين ، ج 3 ، ص 291 .
( 32 ) - همان مأخذ ، ج 3 ، ص 191 .