پايان از صفات نبى سخن به ميان مىآورد . قرآن او را چنين توصيف مىكند كه او شاهد است . معنى شاهد چيست ؟ .
همان گونه كه زبان ترازو بر روى شاهين به چپ و راست متمايل مىشود تا وزن را معين كند شاهد نيز ترازوى جامعه است و پيامبر به رسالت و زندگىاش مقياسى است كه انسان بدان وسيله مىداند چه چيز حق است و چه چيز باطل و او خود بر جاده حق قدم مىنهد يا به راه باطل مىرود .
اما پيامبر فقط به رفتار خود شاهد نيست بلكه او بشارت مىدهد كسانى را كه عمل نيكوى كنند به پاداش نيكو و بيم مىدهد كسانى را كه عمل بد مرتكب مىشوند به كيفر بد و عاقبت بد . همان گونه كه او مردم را به سوى پروردگارشان مىخواند و به او نزديكشان مىسازد راه راه هم به آنان توضيح مىدهد و برنامه زندگيشان را هم مرتب مىكند . پس رسول اللَّه ( ص ) شاهد است و مبشر است و نذير است و داعى به حق است و چراغ تابناك است .
آنچه همهء اين صفات را جمع دارد ، استقامت رسول اللَّه است . و استقامت عدم خضوع در برابر هر قوت و قدرت و نيرو در برابر ميل و خواهش نفسانى است . در پايان نيز پيامبر ( ص ) را خطاب مىكند كه از كافران و منافقان اطاعت مكن .
/ 348
شرح آيات :
[ 40 ] سرشت رسالت الهى اين است كه ميان اين انسان با انسان ديگر فرق نمىنهد ، جز به پرهيزگارى . و ميان خود و ديگران هيچ رابطهاى برتر از رسالت قرار نمىدهد . رسول اللَّه ( ص ) را پسرانى بود : قاسم ، طيب ، طاهر و ابراهيم . ولى در اين جا پدر بودن او را براى هر مردى ، نفى مىكند . چرا ؟ آيا بدين سبب بود كه آنها پيش از آن كه به سن مردان برسند در كودكى مرده بودند و حسن و حسين ( ع ) هم به هنگام نزول آيه به حد بلوغ نرسيده بودهاند ؟ آيا فقط پدرى خود را نسبت به زيد كه در آن روزها او را زيد بن محمد ( ص ) مىخواندند نفى مىكند يا وسيعتر ، نفى علاقهء مادى ميان او و امت اوست بر خلاف آنچه يهود مىگفتند كه فرزندان موسى هستند و