ضرورت آن سرچشمه گيرد نه از شمشير يا شكنجه يا مصلحت طلبى .
«
وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ
- و مهلتشان ندهند . » ايمانى كه به سبب عوامل موقت حاصل شده باشد با باد مىرود يعنى به مجرد زوال آن انديشه زايل مىگردد . مثلا كسى كه از دزدى يا بزهكارى ، از ترس نگاه مردم خوددارى مىكند ، چنين كسى هنگامى ناظرى بر عمل او نباشد مرتكب آن خواهد شد و بر خلاف كسى كه به فرمان دين يا عقل از بزهكاريها پرهيز مىكند .
بنا بر اين خداى تعالى ايمان كسانى را كه پس از نزول عذاب ايمان مىآورند نمىپذيرد .
[ 30 ] در پايان اين سوره تأكيد مىكند كه مؤمن كارى نكند كه راهش با راه و سرنوشتش با سرنوشت كافران يكى باشد . پس هر گاه جماعتى از اين گروه را ديد فورا راه خود را عوض كند . / 240 خداى تعالى رسول خود را چنين فرمان مىدهد .
«
فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ
- پس از ايشان اعراض كن . » رهايشان ساز و از آنها متأثر مشو .
«
وَ انْتَظِرْ
- و منتظر باش . » منتظر وعدهء خدا و يارى او .
«
إِنَّهُمْ مُنْتَظِرُونَ
- آنها نيز در انتظارند . » از اين آيه سه مسئله استنباط مىشود :
مسئلهء اول : انتظار فرج كه از واجبات شرعيه است و از اعمال صالح و در حديث آمده است كه :
« برترين اعمال امت من انتظار فرج است » .
آن انتظارى كه منظور نظر حديث است ، باقى ماندن است به خط سالم و استوار در برابر مصاعب و مشكلات بدون ترديد كردن در حق و اين خود يكى از معانى صبر است كه جز به انتظار ممكن نشود . زيرا كسى كه منتظر آينده است و قلبش در اميد پيروزى ، هرگز ملول نمىشود ، همواره صابر است حتى مشكلات را خوار مىشمارد زيرا آنها را خير خود به حساب مىآورد زيرا اراده و فكر و شخصيت