( 26 ) احكام اموال گمشده
( مسأله 1991 ) مالى كه انسان پيدا مىكند اگر نشانهاى نداشته باشد ( مانند صد تومانى يا سكه طلا ) كه به واسطه آن ؛ صاحبش معلوم شود ؛ آن را از طرف صاحبش صدقه بدهد . و اگر خود او مستحق است ، مىتواند بردارد .
( مسأله 1992 ) اگر مالى پيدا كند كه نشانه دارد و قيمت آن كمتر از يك درهم ( « 1 » ) است چنانچه صاحب آن معلوم باشد و انسان نداند راضى است يا نه ، نمىتواند آن را بردارد و اگر صاحب آن معلوم نباشد ، مىتواند به قصد اينكه ملك خودش شود بردارد و در اين صورت اگر تلف شود نبايد عوض آن را بدهد ، بلكه اگر قصد ملك شدن هم نكرده و بدون تقصير او تلف شود ، دادن عوض بر او واجب نيست .
( مسأله 1993 ) هر گاه چيزى را كه پيدا كرده نشانهاى دارد كه به واسطه آن مىتواند صاحبش را پيدا كند ، اگرچه بداند صاحب آن كافرى است كه در امان مسلمانان است ، در صورتى كه قيمت آن چيز به 6 / 12 نخود نقره سكه دار برسد بايد يك سال در محل اجتماع مردم اعلان كند و همين قدر كه مردم بگويند : فلانى در طول سال اعلان كرده و مىكند ، كافى است .
( مسأله 1994 ) اگر انسان خودش نخواهد اعلان كند مىتواند به كسى كه اطمينان دارد بگويد از طرف او اعلان نمايد .
( مسأله 1995 ) اگر تا يك سال اعلان كند و صاحب مال پيدا نشود ، مىتواند يكى از چهار
هامش
( 1 ) . درهم عبارت از 6 / 12 نخود نقره سكه دار .