( 27 ) احكام نكاح يا ازدواج
ازدواج از مستحبات مؤكد است ، اگر كسى بترسد كه با ترك ازدواج در حرام بيفتد ، ازدواج بر او واجب است و به واسطه عقد ازدواج ، زن به مرد حلال مىشود و آن بر دو قسم است دائم و موقت . عقد دائم آن است كه مدت زناشوئى در آن معيّن نشود و زنى را كه به اين قسم عقد مىكنند ، دائمه گويند و عقد موقت آن است كه مدت زناشوئى در آن معيّن شود ، خواه كوتاه مدت باشد ، خواه طولانى و زنى را كه به اين قسم عقد كنند ، متعه و صيغه مىنامند .
احكام عقد
( مسأله 2010 ) در زناشوئى چه دائم و چه موقّت ، بايد صيغه خوانده شود و تنها راضى بودن زن و مرد كافى نيست و صيغه عقد را يا خود زن و مرد مىخوانند ، يا ديگرى را وكيل مىكنند كه از طرف آنان بخواند .
( مسأله 2011 ) وكيل لازم نيست مرد باشد ، زن هم مىتواند براى خواندن صيغه عقد از طرف ديگرى وكيل شود .
( مسأله 2012 ) زن و مرد تا يقين نكنند كه وكيل آنها صيغه را خوانده است ، نمىتوانند به يكديگر حلال شوند و گمان به اين كه وكيل صيغه را خوانده است ، كفايت نمىكند ولى اگر وكيل بگويد صيغه را خواندهام و مورد اعتماد باشد كافى است .
( مسأله 2013 ) اگر زنى كسى را وكيل كند كه مثلًا ده روز او را به عقد مردى درآورد و ابتداى ده روز را معين نكند بايد آغاز آن را از روز و ساعتى كه عقد مىكند قرار دهد .