( 23 ) احكام وديعه ( امانت )
( مسأله 1956 ) اگر انسان مال خود را به كسى بدهد و بگويد نزد تو امانت باشد و او هم قبول كند ، يا بدون اينكه حرفى بزنند صاحب مال بفهماند كه مال را براى نگهدارى به او مىدهد و او هم به قصد نگهدارى كردن بگيرد ، بايد به احكام وديعه و امانتدارى كه بعداً گفته مىشود عمل نمايد .
( مسأله 1957 ) امانتدار و كسى كه مال را امانت مىگذارد ، بايد هر دو بالغ و عاقل باشند ، پس اگر انسان مالى را پيش بچه يا ديوانه امانت بگذارد ، يا ديوانه و بچه مالى را پيش كسى امانت بگذارند صحيح نيست .
( مسأله 1958 ) اگر از بچه يا ديوانه چيزى را به طور امانت قبول كند ، بايد آن را به صاحبش بدهد و اگر آن چيز مال خود بچه يا ديوانه است ، بايد به ولىّ او برساند و چنانچه مال تلف شود ، بايد عوض آن را بدهد ولى اگر براى اينكه مال از بين نرود آن را از بچه گرفته چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد ضامن نيست .
( مسأله 1959 ) كسى كه امانت را قبول مىكند ، اگر براى آن جاى مناسبى ندارد ، بايد جاى مناسب تهيه نمايد و طورى آن را نگهدارى كند كه مردم نگويند در امانت خيانت كرده و در نگهدارى آن كوتاهى نموده است و اگر در جائى كه مناسب نيست بگذارد و تلف شود ، بايد عوض آن را بدهد .
( مسأله 1960 ) كسى كه امانت را قبول مىكند ، اگر در نگهدارى آن كوتاهى نكند و تعدى