( مسأله 1030 ) اگر صحرانشين براى زيارت يا حج يا تجارت و مانند اينها مسافرت كند ، بايد نماز را تمام بخواند ، خصوصاً اگر با همان چادر و اثاثيه سفر كند .
شرط هفتم : سفر براى شغل نباشد
شغل و كار او مسافرت نباشد كسانى كه داراى چنين شرطى نيستند به سه گروه تقسيم مىشوند :
1 . رانندهها و خلبانها و كشتيبانها و ساربانها و مانند آنها سفر شغل آنها است بايد نماز را تمام بخوانند .
2 . كسى كه سفر شغل او نيست ولى سفر مقدّمه شغل او است يعنى براى انجام به طور مرتب سفر كند مانند معلمى كه بايد هر روز يا غالباً به مقدار مسافت شرعى سفر مىكند ، و پس از تدريس به وطن بازمى گردد و همچنين است محصل و بيله ورى كه براى خريد و يا فروش بايد به مقدار مسافت شرعى سفر كند سپس برگردد آن گروه نيز بايد نماز خود را تمام بخواند .
3 . كسى كه سفر شغل او و يا مقدمه شغل او نيست ، ولى براى زيارت هر هفته مرتب سفر مىكند ، اين گروه نيز بايد نماز را تمام و روزه را بگيرند خلاصه كسانى كه سفر براى آنان به صورت يك امر عادى درآيد ، نماز آنان تمام و روزه را بايد بگيرند .
( مسأله 1031 ) اگر رانندهاى براى كار ديگرى مثلًا براى زيارت يا حج هم مسافرت كند ، بايد نماز را تمام بخواند و همچنين است اگر اتومبيل خود را براى زيارت كرايه بدهد و در ضمن خودش هم زيارت كند ، بايد نماز را تمام بخواند .
( مسأله 1032 ) كسانى كه راهنماى حج و مدير كاروان حجاج و مانند آنها مىباشند ، چون سالى يك بار اتفاق مىافتد و در مدت كمى انجام مىگيرد ، نماز آنها شكسته است و حكم آنها با حمله دارى كه سالهاى گذشته كه بخش عمده سال را در سفر بودند تفاوت دارد .
( مسأله 1033 ) كسى كه در مقدارى از سال شغلش مسافرت است ، مثل شوفرى كه فقط در تابستان يا زمستان اتومبيل خود را كرايه مىدهد ، بايد در سفرى كه مشغول به كارش هست نماز را تمام بخواند .