كند سپس نماز را ادامه دهد و اگر ممكن نيست نماز را بشكند و با بدن و لباس پاك نماز بخواند .
( مسأله 677 ) كسى كه در تنگى وقت مشغول نماز است ، اگر در بين نماز بدن او نجس شود و پيش از آنكه چيزى از نماز را با نجاست بخواند ملتفت شود كه نجس شده ، يا بفهمد بدن او نجس است و شك كند كه همان وقت نجس شده يا از پيش نجس بوده در صورتى كه آب كشيدن بدن ، نماز را به هم نمىزند ، بايد آب بكشد و اگر نماز را به هم مىزند ، بايد با همان حال نماز را تمام كند و نماز او صحيح است .
( مسأله 678 ) اگر خونى در بدن يا لباس خود ببيند و يقين كند كه از خونهاى نجس نيست ، مثلا يقين كند كه خون پشه است ؛ چنانچه بعد از نماز بفهمد از خونهايى بوده كه نمىشود با آن نماز خواند ؛ نماز او صحيح است .
( مسأله 679 ) هرگاه يقين كند خونى كه در بدن يا لباس اوست خون نجسى است كه نماز با آن صحيح است ، مثلا يقين كند خون زخم و دمل است ، اگر چنانچه بعد از نماز بفهمد خونى بوده كه نماز با آن باطل است ، نمازش صحيح است .
( مسأله 680 ) كسى كه غير از لباس نجس ، لباس ديگرى ندارد و وقت تنگ است يا احتمال نمىدهد كه لباس پاك پيدا كند ، بايد نماز را با همان لباس نجس بخواند .
( مسأله 681 ) كسى كه دو لباس دارد ، اگر بداند يكى از آنها نجس است و نتواند آنها را آب بكشد و نداند كدام يك آنهاست ، چنانچه وقت دارد ، بايد با هر دو لباس نماز بخواند . مثلا اگر مىخواهد نماز ظهر و عصر بخواند بايد با هركدام يك نماز ظهر و نماز عصر بخواند .
شرط دوم
( مسأله 682 ) لباس نمازگزار بايد مباح باشد و كسى كه مىداند پوشيدن لباس غصبى حرام است ، اگر عمداً در لباس غصبى يا در لباسى كه نخ يا تكمه يا چيز ديگر آن غصبى است نماز بخواند ، نماز را دوباره با لباس غير غصبى بخواند .
( مسأله 683 ) كسى كه مىداند پوشيدن لباس غصبى حرام است ، ولى نمىداند نماز را