( مسأله 258 ) هرگاه مرضى دارد كه نمىتواند از خارج شدن باد جلوگيرى كند بايد به وظيفه كسانى كه نمىتوانند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كنند عمل نمايد .
( مسأله 259 ) كسى كه غائط پى در پى از او خارج مىشود ، در صورتى كه مشكل نباشد بايد براى هر نمازى وضو بگيرد و فوراً مشغول نماز شود ، ولى براى بجا آوردن سجده و تشهد فراموش شده و نماز احتياط كه بايد بعد از نماز انجام داد در صورتى كه آنها را بعد از نماز فوراً بجا بياورد ، وضو گرفتن لازم نيست .
( مسأله 260 ) كسى كه بول او قطره قطره مىريزد بايد براى نماز به وسيله كيسهاى كه در آن ، پنبه يا چيز ديگرى است كه از رسيدن بول به جاهاى ديگر جلوگيرى مىكند ، خود را حفظ كند و احتياط واجب آن است كه پيش از هر نماز مخرج بول را كه نجس شده آب بكشد و نيز كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن غائط خوددارى كند ، چنانچه ممكن باشد بايد به مقدار نماز از رسيدن غائط به جاهاى ديگر جلوگيرى نمايد ، و احتياط واجب آن است كه اگر مشقّت ندارد ، براى هر نماز ، مخرج غائط را آب بكشد .
( مسأله 261 ) كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند ، در صورتى كه ممكن باشد و مشقت و زحمت و خوف خطر نداشته باشد بايد به مقدار نماز از خارج شدن بول و غائط جلوگيرى نمايد ، اگرچه خرج داشته باشد . بلكه اگر مرض او به آسانى معالجه شود ، احتياط واجب آن است كه خود را معالجه كند .
( مسأله 262 ) كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند بعد از آنكه مرض او خوب شد ، لازم نيست نمازهايى را كه در وقت مرض مطابق وظيفهاش خوانده قضا كند ، ولى اگر در بين وقت نماز ، بهبودى يابد ، بايد نمازى را كه در آن وقت خوانده ، دوباره بخواند .
رسالهء توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 154
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٥٤