وضو آنجا را آب كشيده يا نه ، چنانچه در موقع وضو ملتفت پاك بودن و نجس بودن آنجا نبوده ، وضو باطل است و اگر مىداند ملتفت بوده ؛ يا شك دارد كه ملتفت بوده يا نه وضو صحيح است و در هر صورت جايى را كه نجس بوده بايد آب بكشد .
( مسأله 234 ) اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمىآيد و آب براى آن ضرر ندارد ، بايد در آب كر يا جارى فرو ببرد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد ، بعد به شيوهاى كه در وضوى ارتماسى گفته شد ، وضو بگيرد .
شرط هفتم - آنكه وقت براى وضو و نماز كافى باشد .
( مسأله 235 ) هرگاه وقت به قدرى تنگ باشد كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمّم كند ؛ ولى اگر براى وضو و تيمّم يك اندازه وقت لازم باشد بايد وضو بگيرد .
( مسأله 236 ) كسى كه در تنگى وقت نماز ، بايد تيمّم كند ، اگر به جاى تيمّم وضو بگيرد صحيح است چه براى آن نماز وضو بگيرد يا براى كار ديگر .
شرط هشتم - آن كه به قصد قربت يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم وضو بگيرد و اگر براى خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است .
( مسأله 237 ) لازم نيست نيّت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند ؛ ولى بايد در تمام وضو نيّت استمرار داشته باشد ، به طورى كه اگر از او بپرسند چه مىكنى ؟ بگويد وضو مىگيرم .
شرط نهم - آنكه وضو را به ترتيبى كه گفته شد بجا آورد يعنى اول صورت و بعد دست راست و بعد دست چپ را بشويد و بعد از آن سر و بعد پاها را مسح نمايد و بنابر احتياط واجب ، پاى راست را پيش از پاى چپ مسح كند .
شرط دهم - آنكه كارهاى وضو را پيوسته به هم انجام دهد .
( مسأله 238 ) كارهاى وضو را بايد چنان بجا آورد كه بگويند پشت سر هم انجام مىدهد ، در اينصورت وضوى او صحيح است .
رسالهء توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 150
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٥٠