روايتى كه شيخ كلينى در « كافى » به سلسله سند خود تا به امام باقر عليه السلام رسانده كه آن حضرت فرمود : « پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ضمن خطبهاى براى مردم فرمود :
« . . . ثُمَّ قالَ : أَلا أُخْبِرُكُمْ بِمَنْ هُوَ شَرٌّ مِنْ ذلِكَ ؟ قالُوا :
بَلى يا رَسُولَ اللَّهِ . قالَ : الْمُتَفَحِّشُ اللَّعّانُ الَّذِي إذا ذُكِرَ عِنْدَهُ المُؤْمِنُونَ لَعَنَهُمْ وَإذا ذَكَرُوهُ لَعَنُوهُ ؛ « 1 »
سپس فرمود : آيا به شما خبر دهم از بدتر از آن ؟ عرض كردند : آرى اى پيامبر خدا . فرمود : هرزهگويى كه زياد لعن كند كه چون نزد چنين كسى از مؤمنان ياد شود ، به ايشان لعنت فرستد ، و چون او را ياد كنند ، به او لعن كنند » .
شاهد ديگر بر آن نيز روايتى است كه شيخ صدوق به سلسله سند خود از امام باقر عليه السلام نقل كرده كه در تفسير فرمايش خداى عزّ وجلّ :
« . . . وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً )
« 2 » ؛ « و با مردم به زبان خوش سخن بگوييد » ، فرمود :
« با مردم آن گونه سخن بگوييد كه دوست مىداريد بدانگونه با شما سخن بگويند ؛ زيرا خدا بندهاى را كه به مردم بسيار نفرين مىكند و ناسزا مىگويد و با نيش و كنايه به مؤمنان سخن مىگويد و فحش دهندهء بىآبرويى كه از ناسزا گفتن و ناسزا شنيدن باكى ندارد و گدايى كه در درخواست كمك كردن ، لجاجت و ستيز مىكند ، دشمن مىدارد و بندهاى را دوست مىدارد كه با حيا ، بردبار ، پاكدامن و پارسا باشد » . « 3 » امّا روايتى كه در آن آمده است : «
كَرِهْتُ لَكُمْ انْ تَكُونُوا لَعّانِينَ
هامش
( 1 ) - كافى ، ج 2 ، ص 290 ، ح 7 .
( 2 ) - سورهء بقره : 83 .
( 3 ) - تحف العقول ، ص 310 ، ح 67 ؛ امالى شيخ صدوق ، ص 326 ، ح 5 .