وَالنَّهارُ »
. . . تا آخر دعا
و بالا سر حضرت اميرالمؤمنين دو ركعت نماز بخوان سپس با اميرالمؤمنين وداع كن و به طرف مرقد مطهر سيدالشهدا عليه السلام متوجه شو و در حالى كه صورت خود را به سمت آن مرقد شريف كردى ، بگو :
« يا اللَّهُ يا اللَّهُ يا اللَّهُ ، يا مُجِيبَ دَعْوَةِ المُضْطَرِّينَ ، يا كاشِفَ كُرَبِ المَكْرُوبِينَ
. . . » .
شهيد اول رحمه الله مىفرمايد : تا آخر دعاى مذكور در آخر زيارت اميرالمؤمنين ( مراد زيارت اميرالمؤمنين مذكور در خود كتاب مزار شهيد است كه حديث صفوان ذكر شده است ) مىباشد .
هامش
- دمشق و ديگر قضات دربارى آراسته گرديد و سخنان شهيد در جلسهء محاكمه هم اثرى نبخشيد و حكم از پيش تعيين شدهء قاضى چنين اعلام شد : من ريختن خون او را واجب مىدانم ! پس از محاكمه و فتواى قتل اعلم فقهاى شيعى ، حكم اجرا شد .
روز پنج شنبه 9 جمادى الاولى 786 ق ( در 52 سالگى ) در قلعهء دمشق ، شهر شام ، مركز طرفداران بنى اميه ، شهرى كه در طول تاريخ براى خاندان رسالت و نبوت و پيروان دلباختهء آنان خاطرات تلخ داشته است ، شهيد اول را به شهادت رساندند . بعد از شهادت ، بدن مقدسش را به دار زدند و سپس سنگسار كردند ! و آنگاه جسم پاكش را سوزاندند ! به طورى كه آثارى از او باقى نماند . اما بسى كور انديشى ! گرچه از بدن مقدس شهيد اول اثرى نيست و آرامگاهى ندارد كه از تربت پاكش تبرك جويند ، روحش و فقه دانشش در قلب شيعيان و شاگردانش در طول تاريخ جاى دارد .