شك در نماز و افعال آن
( مسأله 632 ) اگر انسان بعد از خارج شدن وقت نماز شك كند كه آيا نمازش را خوانده است يا نه ؟ بنا مىگذارد كه خوانده است ولى اگر در اثناى وقت شك كند كه نماز خوانده يا نه ؟ بايد آن را به جا آورد .
( مسأله 633 ) اگر نمازگزار پس از شروع در نماز عصر شك كند كه نماز ظهر را خوانده است يا نه ؟ بنا مىگذارد كه خوانده است ، و اگر پس از شروع در نماز عشا شك كند كه نماز مغرب را خوانده است يا نه ؟ بنا مىگذارد كه خوانده است .
( مسأله 634 ) اگر نمازگزار پس از فراغت از نماز شك كند كه نمازش را صحيح خوانده يا نه ؟ بنا بر صحّت آن مىگذارد .
( مسأله 635 ) اگر نمازگزار پس از فراغت از يك جزء نماز ، شك در صحّت آن كند ، بنا بر صحّت مىگذارد و به شك خود اعتنا نمىكند .
( مسأله 636 ) كسى كه در شرايط نماز زياد شك مىكند ، بايد به شك خود اعتنا نكند ، اگر چه در اثناى نماز چنين شكى روى دهد .
( مسأله 637 ) اگر نمازگزار پيش از شروع در نماز در مورد يكى از شرايط نماز - مثل طهارت - شك كند ، بايد به شك خود اعتنا كند و بنا را بر نبودن آن شرط بگذارد ، اگر چه زياد شك كند ، مگر اين كه به حدّ وسواس برسد ، در اين صورت اعتنانمىكند .
( مسأله 638 ) ميزان در كثيرالشّك بودن نظر عرف است ، ولى اگر كسى در سه نماز پشت سر هم شك كند او حتما كثيرالشّك است ، و شايد با كمتر از آن نيز عنوان كثيرالشّك صدق بكند .