إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 20 ) يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ يَرْحَمُ مَنْ يَشاءُ وَ إِلَيْهِ تُقْلَبُونَ ( 21 ) وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ ( 22 )
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ لِقائِهِ أُولئِكَ يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِي وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 23 ) فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلاَّ أَنْ قالُوا اقْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُ فَأَنْجاهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 24 )
/ 431
بگو در زمين بگرديد
رهنمودهايى از آيات :
قرآن كريم - بارى پس از بار ديگر - ما را به ضرورت بازگشت و مراجعهء به تاريخ سفارش مىكند تا از آنچه بر سر پيشينيان آمده است عبرت بگيريم ، به همان گونه كه از ضرورت بحث و تحقيق مستقيم و توجه به آنچه از مظاهر طبيعت در پيرامون خودمان دارد چنين مىكنيم ، و به آنچه زندگى به صورت كلى از سنتها و حقايق و تطورها با خود دارد سفارش مىكند .
تأكيد بر اين دو قضيه براى تحقق يافتن چند هدف است :
اول : اين كه گستردگى افق علمى ، و فراگير بودن شناخت بشرى ، به انسان مدد مىرساند كه از واقعيت عقب ماندگى خود را دور سازد و به آسمان ارزشهاى دور از خرافات و اسطورهها صعود كند ، چه ايمان فرد نادان همچون ايمان فرد عالم نيست ، و شخص عالم و دانا هر اندازه در ميدان علم پيشتر رود ، بيشتر و