/ 176
كه بر من جوياى برترى مباشيد و تسليم شده به نزد من آييد
رهنمودهايى از آيات :
غيبت هدهد راه را براى تلاقى دو تمدن بزرگ در زمان خودشان هموار ساخت ، كه يكى از آنها تمدن عبرى بود كه رهبرى آن را سليمان ( ع ) داشت ، و آن تمدنى الاهى بود كه ارزشهاى خود را از وحى دريافت مىكرد ، و ديگرى تمدن عربى با رهبرى بلقيس ملكهء سبا ، و آن تمدنى زمينى بود كه ارزشهاى خود را گاه از عقل انسان و بيشتر از شهوات به دست مىآورد .
به همان گونه كه جوهر رسالت خدا با واقعيّت فرهنگ زمينى - بدان گونه كه سورة الشعراء آن را به ما يادآورى كرد - تفاوت دارد ، روش زندگى و عمل فرستادگان خدا و شخصيّتهاى ايشان با روش زندگى و عمل و شخصيتهاى صاحبان فرهنگ زمينى متفاوت است ، پس با وجود آن كه سليمان ( ع ) پادشاه بود و برترى جويى و تكبر و فساد براى پاسخگويى به انگيزههاى سلطنت از عادات پادشاهان است ، ولى سليمان پادشاهى صالح و پاك از همهء رذيلتها بود ، و پادشاه پيوسته چنين است تا آن گاه كه به رسالت الاهى برسد كه مثالى متعالى براى رفتارى همراه با فضيلت است ، و اگر اين امر بر چيزى دلالت داشته باشد ، بر آن دلالت مىكند كه قدرت رسالت بر همهء اوضاع و احوال غلبه دارد ، و روح معنويتى كه در وجود فرد برمىانگيزد ، او را بالاتر از متغيرها و مؤثرهاى منفى در زندگى قرار مىدهد ، / 177 و اگر خواهى مىتوانى بگويى كه او را به مقامى برتر و به دانستههاى حتمى علم مىرساند .