1 - شكارچى بايد مسلمان باشد ، اگرچه سنّى ، حرامزاده ، زن يا كودك باشد ، مشروط بر اينكه مميّز باشد و بتواند قصد صيد كند . پس شكار كافر حرام است ، اگرچه نام خدا را بر زبان جارى كند .
2 - نام خدا بر زبان جارى كردن ، به هنگام تيراندازى يا فرستادن سگ .
( مسألهء 3662 ) اگر پس از تيراندازى و بعد از فرستادن سگ پيش از آنكه سگ يا تير به شكار برسند ، بسم الله بگويد ، كافى است .
( مسألهء 3663 ) اگر كسى عمداً بسم الله نگويد ، شكارش حرام مىشود ، اگرچه جاهل به مسأله باشد .
( مسألهء 3664 ) كسى كه همواره به هنگام شكار ملتزم بود كه بسم الله بگويد ، اگر يك بار فراموش كرد و نگفت ، شكارش حلال است .
( مسألهء 3665 ) به هنگام شكار حتماً بايد ، لفظ جلاله « الله » را بر زبان جارى كند و آن را با واژهاى كه به معناى ستايش پروردگار است تركيب نمايد ، از قبيل : بسم الله ، الله اكبر ، الحمدلله ، و ترجمهء آن به غير عربى بنابر احتياط واجب كفايت نمى كند .
( مسألهء 3666 ) اگر شكارچى لال باشد ، اگر زبانش را حركت دهد ، با انگشت اشاره كند و منظورش بردن نام خدا باشد ، كفايت مىكند .
3 - مرگ حيوان به شكار مستند باشد ، يعنى در اثر اصابت گلوله و يا زخمى شدنش به وسيلهء سگ جان سپرده باشد . پس اگر از بلندى بيفتد و بميرد يا در آب غرق شود حلال نمى شود .
( مسألهء 3667 ) اگر مرگ حيوان به شكار و به يك امر ديگر مستند باشد ، مثل اينكه اسلحه به آن اصابت كرده و از بلندى افتاده و در اثر اين دو مرده است ، حلال نمى شود .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 772
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧٧٢