اين كار اقدام كند ، يا از دست صاحبش خود را رها كرده به هشدار او اعتنا نكند و حيوانى را شكار كند ، چنين شكارى حلال نخواهد بود .
( مسألهء 3654 ) اگر حيوانى را به وسيلهء اسلحه شكار كنند ، آن اسلحه بايد بُرّنده باشد ، مانند : شمشير و كارد ، و يا شكافنده باشد ، مانند : تير ، نيزه و سرنيزه .
( مسألهء 3655 ) اگر حيوانى را با پهناى بيل بزنند ، كه نه برنده است و نه شكافنده ، حلال نمى شود .
( مسألهء 3656 ) با وسائل برنده و يا شكافندهاى كه اسلحه به شمار نميآيد ، مانند : داس ، ارّه ، جوالدوز و گرز نيز اگر حيوانى را شكار كنند بنابر احتياط واجب حلال نمى شود ، مگر اينكه به عنوان اسلحه از آنها استفاده بشود و اسلحه به شمار آيد .
( مسألهء 3657 ) اگر حيوانى را با سلاح گرم متعارف در زمان ما شكار كنند ، حلال مىشود ، به شرط اينكه يك طرف گلوله تيز و برنده باشد .
( مسألهء 3658 ) شكار كردن با گلوله هايى كه گرد باشد و در بدن فرو نرود ، بنابر احتياط واجب موجب حليّت آن نمى شود .
( مسألهء 3659 ) براى حلال شدن شكار با اسلحه ، شرط است كه شكارچى به هنگام تيراندازى قصد شكار كند ، پس اگر او مشغول تيراندازى بوده و تصادفاً به حيوانى اصابت كرد و كشت ، حلال نمى شود ، اگرچه بعداً بسم الله نيز بگويد .
( مسألهء 3660 ) اگر شكارچى به قصد شكار به سوى حيوانى تيراندازى كند ، ولى تير خطا كند و به حيوان ديگرى اصابت كند و از پاى درآورد حلال مىشود .
( مسألهء 3661 ) براى حلال شدن حيوان شكار شده به وسيلهء سگ يا اسلحه شرايطى است كه از آن جمله است :
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 771
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧٧١